Bu gün yoksun yine
Sessiz bir sonbahar sabahı
Kargalar uçuşuyor
Güneşin feri eskisi gibi değil
Serin bir yel esiyor sokakta
Çocuklarını okula bırakmış anneler
Yitirmeler hep acı verir insana
Bir iple bağlanır duygu çuvalının ağzı
Bilinmez bir yerlerde asılır düşünceler
Bir boşluk oluşur derinlerde adı yitik olur
Açmış gonca gülün sonbaharıdır mevsim
Değmezsin biliyorum ama
Biliyorum da içime düşen acıdan rahatsızım
Huzursuzum ve mutsuzum
Söylemeye gerek yok aşağılıksın aslında
Onca yıl senin için mücadele edip her şeyi
Her gece gönül penceremde uzanırım yanına
Hisseder seni bu gönül acın çöker benliğime
Gönül penceremde seyre dalar okşarım saçını
Sen,sen var ya bir tanem
Yokluğunda yaşarım seni
Gözlerime bakmadan
Anlatabiliyorsan içimdeki hisleri
Duyabiliyorsan sevda türkümün mırıltısını
Durma hadi anlat beni
Ağlata biliyorsa birisi gözlerimi
Ben böyleyim
Çok zorlamamak lazım bazı şeyleri
Haddini bilmeli gönül
İnsanlığını yitirmemeli en başında
Bu günün gücüne güvenip yarına meydan okumamalı
Tatlara değer vermeli
Canım sıkkın ve durgunum
Olmamalı mıyım
Nasıl olmam ki sensizim
Yaşarım yokluğunu
İstemeyişlerine kırılır içime atarım
Amansız hastalık gibisin
Gökyüzüm karanlık bulutlarım siyah
Korkularım titretiyor yüreğimi
Sönmüş umut tarlası oldu yüreğim
Sıcak şefkatini özledim anne
Sol yanımdan sızılarım sarıyor insafsızca
Acılar içimi acıtıyor
Bıraktığın gibi hala sıcak duygular
Üzeri küllenmiş köz gibi sadece
Eşeledikçe bir bir çıkıyor ortaya
Hatıralarda eşlik ediyor son günkü gibi
Öğrendiğini unutuyor da
Ufacık bir zerreydin içimde,akşam sefasının tohumuydun
Filiz vermeye başladın yeşerdin,burcu burcu kokun vardı
Büyüdün renk renk çiçek verdin ,doyamadım sana
Sabahımı,günümü,gecemi,hayatımı doldurdun
Bir rüzgardı yavaş yavaş esen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!