Estetik ve Gerçeklik Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Bardot ile denize girdik;
Capri küçük marinada;
Aynı koy farklı anda.

Sonra teleferik;
Gün batımında;
Afrodit, ben ve ada.

Duyduk Gorki de oradaymış.
Sever adaları, güzel şarapları.

Büyük limandaki bakkaldan;
Aldık iki şişe kırmızı;
Az jambon, mozerella.
Bir somon da ekmek kara.
Ziyarete gittik ona.

Konu açıldı estetikten;
Halkların kardeşliğinden;
Eşit işe eşit ücretten;
Ezilenlerin acıları;
Umut dolu gelecekten.

Gorki sertleşti birden.
Piedirosso getirdik mi diye?
Beyaz mı severdi ne?

Anladık sonunda, Afrodit ve ben.

Toplumcu gerçekçilik;
Acılı yaşamlarla dayanışma;
Tutkulu aşkların bağını.

Baktık birbirimize;
İznini istedik nihayetinde.

Çıktık dışarı;
Tragara Belvedere’den;
Süzüldük aşağıya;
Makilerin arasından;
Villa Malaparte’ye doğru.

Meltem gibi esiyordu hafiften;
İçimiz ürperdi birden;
Sardım kollarımla sımsıkı onu;
Gerçek yaşamın somutunu.

O anda;
Tüm yıldızlar indi aşağıya;
Eşlik etmeye bu olguya;
Bir tek ay kaldı yukarıda;
O da yol göstermek için orada.