Estel'imi Özledim Şiiri - Abdulvahap Doğan

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Ziyaret farz oldu gayrı, dostları ziyarete geldim.
Dost dediğime bakmayın, bir elin beş parmağını geçmez,
Kimi ekmek peşinde başka yerde, Kimi gerçek Alem’e göçmüş.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Baba hasretini gidermeğe, onu ziyarete geldim.
Vefat edeli on yılı geçmiş, oysa dün gibi taze acısı,
Ama hayalimde, Allah’a açılmış eller, bize duası.

Hasret çöktü içime Estel’imi özledim,
Annemin ellerinden öpüp hayır duasını almaya geldim.
Özlemişim kokusunu annemin, ona sarılmaya,
Ödevini yapmayan çocuk gibi mahcup, gönlünü almaya geldim.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Tandır ekmeğini yoğurda bandırmaya geldim.
Kaburga, but dolması istemem, kuru bulgur yeter bana
Dost yüzü görmeye, gülen yüzler görmeye geldim.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Kavun çekirdeği kokusu burnumda, çitmeye geldim.
Pasta börek istemem, gıngırıs, şırd, ballot yeter derim,
Çayhanede oturup dostlarla göz göze gelmeye geldim.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Kardeşlerimi, yeğenlerimi görmeye geldim.
Hep ezdi beni çoğunun ezilmişliği, hep acılarını dinledim.
Ne olur bu defa iyi şeyler söyleyin, o hasretle geldim.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim
Berrak gökyüzünü, damda yatarken seyretmeye geldim.
Ezan okunurken minarede, babamı hayal ederim hep,
Çoğu göçmüş bu alemden, baba cemaatini hayale geldim.

Hasret çöktü içime, Estel’imi özledim,
Görmediğim, geçmişlerimin mezarlarını ziyarete geldim,
Babam tarif ediyor gibi, bu Deden, bu Hasan amcan, bu Halan diyor,
Gözlerim dolu dolu, onlara yasinler, fatihalar okumaya geldim.