Eslafa Şiiri - Harun Ceylan

AHLÂFA

Onlar kimi erken kimi geç gelmesi me’mûl,
Onlar ki bu gün bizce hüviyetleri meçhûl.
Meçhul ebediyyen.
Onlar ki heyûlâ gibi âtîde, uzakta
Eşkali muayyen
Onlar ki şu bizler gibi bir gün doğacak da
Bizler gibi bir lâhza misafir kalacaklar.
Bir zevk alacaklar…
Bizden daha çok anlayacak arzı, semayı.
Elbette beğenmez olacak: Biz kudemayı!
Ya Rab! Şu hitâba
Eylerse heves yüz seneden sonra hafîdim
Şi’riyle cevâba:
Kabrimde yosun bağlayacak seng-i sefîdim
Düşsün yere! Olsun tarafımdan bu, perîşan
Son secde-i şükran.

İsmail SAFA

ESLÂFA

Bizler ki düş’tük bezm-i elestten dünyaya,
Verdik bir ömrü bâd-ı hevâya, hülyaya.
Biz de sizler gibi geldik geçiyoruz,
Boynumuza uyan bir ip seçiyoruz.
Evet anladık arzı semayı daha derinden,
Lakin söküldü çıktı kalbimiz yerinden.
Bir bilsen nesil ne çeker, ne hâldedir,
Leyle mağlup güneş gibi zevâldedir.
Evet ehramlar kadar muhteşem binalar diktik,
Firavunlarla yarıştık ihtirasta ve geçtik.
Evet nimetlere kavuştuk mahrumluktan âzâdız,
Lâkin âsmân-ı dilde yok parlayan bir yıldız.
Biz değiliz rûhâniyetine hitâba ehil ahfâdın,
Fakat gûş etmekse bir aks-i sedâ murâdın.
Yattığın yer müreccahtır şu denî felekten,
Sor bizim encâmımızı kabrindeki melekten.
Ümidler tükenmiş mi, yok mu bir halâs yolu?
Sırattan geçmez mi bizden bir Allah’ın kulu?
Ey şair gıbta mı ettin acıdın mı bilmem bizlere,
Ama ben iştiyâk duyuyorum geçtiğin dehlizlere.
Bir nidâsı ki ceddimin yetişti asrı yırtarak,
Bu müşfik sese nasıl bîgâne kalsın kulak?
Ey şair te’hîr eyle bence secde-i şükranı,
Hafîd-i muntazarın daha gelmedi zamanı.
Yine de me’yus olma kaybetme ümidini,
Düşmesin, kâim tut hep seng-i sefidini.
Harun CEYLAN