Eski dostlar Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Eski dostlar geçiyor gözlerimin önünden tek tek.
Kalp kırmak bir yana, üzülmek gibiydi her şey;
incitmekten çok incinmekti payımıza düşen.

Aynalarda kendimi hep bir aile gibi görürdüm,
meğer aynalar da zamanla çatlar,
her çizik sessizce bir yüzü silermiş içinden.

Bir bakarsın, kimse kalmamış yanında;
zamanın kıyısında eski sayfaları karıştırırsın,
anılarına biraz hüzün, biraz burukluk katarsın.

Gülüşlerimiz, sevinçlerimiz, üzüntülerimiz
ardışık bir hatıra gibi dizilir gözlerimin önüne;
bir hasret sarar kalbimi usulca.

En çok da aç kaldığımızda böldüğümüz ekmek,
ve o pis pansiyonun sinmiş kokusu
bir kardeşlik gibi çöker hatırıma.

Eski dostlar geçiyor gözlerimin önünden tek tek;
her adın ilk harfi siliyor beni içlerinden.
Hiç kırmadığım dostlar…
meğer içlerinde ne çok kin büyütmüş,
umutları bir bir susturmuşlar.

Gecenin bir vaktinde yine
eski dostlar geçiyor gözlerimin önünden,
tekrar tekrar,
sessiz, derin, ve biraz eksik.