Eşkâlsiz Günler Şiiri - Kamil Toprak

korkarım haşmetinden kızıl akşamların sahibinin;
dokunsa kalbime
dağılacak bütün kelimelerim.
zaman,
kalbimde bir hesap eşiğidir şimdi.

bir hüzün ki; adı ümmettir,
kulaktan kulağa büyür içimizde;
bungun bir kederle ölürken şehirler
çatlar sabır taşımız,
göğe varmaz sesimiz.

semiz bir sıkıntı gibi çöker
eşkâlsiz günlerde kol gezen zaman;
sokakların idraki tutulur ansızın,
aksar vakit,
öksürür takvimler.

ve bir öksürük krizinde ölür
sırtından vurulmamış sonbahar;
rüzgâr susar,
ağaç utanır,
yapraklar şehadetle iner toprağa.

gümrah bir suskunluk çöker içime;
konuştukça eksilen benliğim
nefes aldıkça büyür yaralı gövdem,
sükûneti soluyan bir sabır
durur hâlâ içimde.

oysa tayy-ı hayal gibi yükselir arzular;
mesafeler erir,
utanır zaman.
niyaza kesilir yürüyüşlerim,
yer ile gök arası bir incelikte.

hasrete siyah yakışır, bilirsin;
geceyi giyinir bütün bekleyişler.
ne var ki bakışlar da mahpustur,
gözbebeklerinden başlar parmaklıklar;
kilidi akıldan,
duvarı zamandan.
kaç yol varsa,
hepsi derûna çıkar.

bu kalpte izâle-i şüyû var şimdi;
acının mülkiyeti bölüşülür sessizce,
hiç kimseye düşmez tamamı.
herkes biraz susar, biraz kanar.

gözlerim müstecep bir mekân arar:
bir secdeye sığınmak,
alnıyazısı kadar.
orada beton yumuşar,
insan arınır.

ey künyesi incitilmiş kalbim, uyan;
kurtul artık bu samsara’dan.
daha kaç meş’um çağ
geçecek içinden?

bir eşikte duruyor zaman;
ya küle razı olursun,
ya ateşi omuzlarsın.
...
veyahut
Sen koş!
soluk soluğa,
göğsü göğsüne vuran zamanın içinden.
yırt karanlığı;
taştan kıvılcım çıkar
ayak izlerinle.
sabahın en savunmasız anında
ufku yar!
del uykunun kalbini
kutlu bir baskınla.
tozu dumana kat!
yerle gök arası daralsın.
dal kalabalığın tam ortasına,
kaderin merkezine;
sapla cesaretini.