Eşik Şiiri - Can Elıf

Tozu dumana kattığım yıllar
seni geride bıraktı sandım.
Oysa insan
en çok sevdiğini
gidebildiği yere kadar götürebiliyormuş.

Hayat gitmekti belki,
ama her uzaklaşışta
adın içimde yankılandı.
Sustukça çoğaldın.

Yörüngemde bir yıldız vardı —
sendin.
Ben geceyi suçladım,
karanlığı, rüzgârı…
Işığın hiç sönmemiş.

Bir lodos esti mi şimdi
yüzün düşer denize.
Dalga dalga yayılır özlemin.
Ellerim istemsiz
boşluğa uzanır.

Yıkılan kaleyi kader sandım.
Oysa ilk kapıyı çarpan bendim.
Ama bil ki
duvarlarında hâlâ
sesin dolaşıyor.

Mutluluk çiçeğin açması değilmiş yalnız,
senin adını
kimse duymadan fısıldayabilmekmiş.
Bir fotoğrafa bakıp
gülümsemekle sızlamak arasındaki
o ince yer.

Kıyı güvenli olsun istemiştim.
Meğer kıyı
senin omzunmuş.
Başımı koyduğumda
dünyanın sustuğu yer.

Şimdi anlıyorum —
gitmek gururmuş,
kalmak cesaret.
Ben gururu seçtim.

Ama geceleri
cesaretini özlüyorum.

Ve her şey sustuğunda
adın kalıyor içimde.