Eşik Şiiri - Ersin İlhan

Bir eşikte durduk.
Ne ileri gittik
ne geri döndük.

Zaman,
üstümüze kapanan bir kapıydı;
anahtarı
konuşmadıklarımızdı.

Bir çocuğun bakışı kaldı içeride.
Adını söylemedik.
Büyüdü
ve bizi tanımadı.

Dünya,
yüksek sesle yıkılmadı.
Yavaş oldu her şey.
Alıştık.
Bu en ağır darbeydi.

İyilik,
küçük bir eşyaydı artık.
Kaybolduğunda
fark edilmedi.

Adalet,
bir kelimeye dönüştü;
taşınmadı,
yaşanmadı.

Biz,
en çok susarak kalabalık olduk.
Her suskunluk
biraz daha yer açtı
kötülüğe.

Bir gün,
bu eşik çökecek.
Ne suçlu aranacak
ne tanık.

Sadece şu kalacak:
geçebilirdik.