Sabretmek,
Daha doğrusu sabretmesini bilmek
İyi bir şey midir
Bilemiyorum.
Ancak çok iyi bildiğim şu ki
Sabretmesini öğrenmek isterseniz
Bir dünya kurardım sana,
Hiçbir dert değmezdi tenine.
Ne bir taş olurdu yolunda,
Ne de gölgesi geçerdi hüzünlerin.
Rüzgar usulca okşardı saçlarını,
Sessiz gözyaşlarım iner aşağı
Silemeyeceğim bir yalnızlık acısı olarak
Acıyı ve üzüntüyü konuşurlar
Aşkı ve sevilenin kaybını konuşurlar…
Takvim yaprakları yetmişi gösteriyor diye
Sonbahara mı saymalı insan kendini?
Oysa içimde hâlâ tomurcuklanan sabahlar var,
Güneş her gün bana yeniden doğuyor.
Saçlarıma düşen aklar
Onlar orada, karanlığın koynunda,
Uykunun sessiz nehrine düşmüş.
Ben burada, güneşin ağırlığında,
Gözlerime gün ışığı zorla gülmüş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!