Erzincan Şiiri - Murat Boztepe

Erzincan’ı sende sevdim ben,
rüzgârı sert, elleri nasırlı insanını,
bir yürek ki dağlar kadar engin,
göze'lerinde buz gibi su,
Daglarin zirvesinde gizli fırtına,
Ağır düşlerin kenti sıla gibi yani.

Erzincan,
akşamın kederinde saklı bir türkü,
gök mavi, toprak kızgın,
kaderiyle barışık bir şehirdir,
her taşı, her taşı insan yüreği gibi
Sevgi dolu.

Erzincan,
komşu Erzurum’un kardeşi,
bir türkü gibi çalar rüzgar, gözlerimde yanan ateş,
diken üstünde geçen yıllar,
ama yıkılmaz, kırılmaz bu dağlar.

Erzincan,
elleri nasır tutmuş insanın şehri,
alnında sevda,
gözlerinde bekleyiş,
her acıdan sonra
yeniden doğan bir güneş gibi parlar.

Erzincan,
sessiz çığlıkların şehri,
yüreğimde saklı bin yara,
ama yine de sevgiyle,
bir nefes gibi,
dünyaya meydan okuyan doğu kenti.

Ben severim seni Erzincan, insanlarından bir parça saklarım kalbimde,
onlarla var olurum, onlarla büyürüm,
çünkü her yara, her sevinç
dünyaya açılan bir kapıdır aslında.