Erol Çatal Şiirleri - Şair Erol Çatal

Bir ağ dönüyor üstümde
Teni ışığımı kuruttu bir bataklık dönüyor
Ruhuma kilit vuran çamurla geldi buyruk
Bir ağıt taşır gibi sanki bana kınında

Bu ses kayıp adıma bir çağrı mı yoksa

DER PELİKAN

Kuzguni göklerden balçığa düşen kuğu ışığı
Kıyısı dudaklara değmeyen bir denizden
Kalbe indirilen bir kavsi kuzeh
Mühürlü bir dili çözen aşk harflerinde

Görmedin mi dünyayı ateşten bir çembere çevireni
Tutmasaydı içinde ahı yakacaktı sanki evreni

Hangi taşı sürsen kalbini süreceksin bu tahtada
Fil ordusuna karşı taştan bir kalbi
Adın atların önüne sürdüğün bir piyade olunca

Zırh
Dünyayı kaplayan kalbimde tülden bir perde
Bir imbattan gayrı kim çalar aşkla kapını
Titreşen yaprakları mı ağaçların solgun
Havayı dolduran sesleri mi kırlangıçların
Aralasam bir kuyuya bakan gökyüzünü

Bazı sabahlarda görürdüm seni
Şebnem düşmüş bir tayfın içinden geçerken
Bir kucağa koşan çocukların sarsak adımlarında
Kuş cıvıltılarında eriyen dalga seslerinde

Eco,hiç bekleme
Sana ağır gözkapakları
Ağır hande-i suzana bile
Çıkarmaz artık kendini kilitlediği sulardan Nergis
Hem senin de zayıf dilindeki şarkı çarkı döndürmeyecek kadar
Ten uçar,akar kumsaatinden o naif beden