Sene dokuz yüz seksen beş, Mayıs'ın yirmi dördü.
Evvel zaman içinde bir erkek doğdu.
Lâkayt kalamadı bu çocuk dünyaya.
Manayı hep bir yerlerde buldu.
Aşkı hep arayıp durdu.
Gelen yemiş, giden yemiş bu dünyanın malını
Sayısız kocalı bir yosmadır bu devran
Nice ağalar, krallar, şeyhler gelmiş geçmiş
Hiçbirine ebedi yâr olmamış bu devran
Kimi tutulmuş bir nisânın eteğine
Sevgisiz bırakılmış bir adamdı
Ellerinden zorla koparılmış, alınmış mutluluk
Lanetlenmiş gibiydi sanki
Masumiyetini kaybeden bir yetimdi
Aşkın yoksunluğundan çöllere benzerdi.
Sensizlik sokağında başı boş dolaşıyorum
Elemle doluyor sen olmayınca her anım
Lakin kanıyor içim, durmuyor akan kanım
Mazimiz çok yok belki ama dolu dolu içtim
Aşk denen şaraba sensiz doyamadım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!