Erenlerde Dostluktu Şiiri - Can Elıf

Ciğerim mevsimsiz tutulmalarda.
Göğsümde yitirilmiş sonbaharlar…
Takvimsiz, adı konmamış, hazansız.

Kaç mevsim eksildim,
kaç kez döküldü içim?

Otuz gün yas dediler;
ama yası zamanla ölçen insandı,
acıysa zamansızdı.

Oruç, susmak değildi,
açlık değildi;
insanı insan yapan değerlerdi,
nefsi terbiye eden sessizlikti.

İsyan ettim;
her neye baş kaldırdıysam,
dua olarak geri döndü.

Sustum sınandığım noktada,
ama susmak boyun eğmek değildi.
Aşımda eğilmedim,
hiçbir kula eğilmedim.

Erdemlilik nezaket naiflikti takvime bağlı değildi.
İnsanlık Ramazan’la başlamaz.

Yersiz, yurtsuz bir garibim
kendi hazanında…
Ama bilirim:
Garip olmak yenilmek değildir.
Garip, susmadan direnenin adıdır.

Sılasını içimde taşırken,
Gurbet omzumda gezer…
Gelip geçer dünya,
insan kalabilmekti.