Ercan Atar Şiirleri - Şair Ercan Atar

Akşam olmuş
Yılldızlar parıldıyor
Derin bi sessizlik
Her yeri sarmış
Bu ne biçim bir denge
Gücü yeten yetene

Kader kısmet dediler
Milleti sömürdüler
Yediler içtiler
Kendinden geçtiler
Vay bu neyin cakası
son model arabası

Nice aydınlar öldü
Kimse ses çıkarmıyor
Nice insanlar öldü
Kimse ses çıkarmıyor
Kimse aymıyor
Kimse ses çıkarmıyor

Açmış dünyanın
Tüm çiçekleri
Mış kokular sarmış etrafı
Aşıklar kavuşsun diye

Takıp takıştırılar
Gözleri süzerler
Bir işve bir cilve
Hop hop yürekler
Yürek seversi birini

Daha küçükken
Kıymışlar sana
Yavrucağım nazlı canım
Elleriyle toprağı tutarken
Gözleriyle etrafa bakarken
Cennet gibi kokarken

Küçük bir cana
Kıydılar güpe gündüz
Toprak utandı
Su utandı
İnsalık utandı
Gökyüzü utandı

Mesaj geli verdi
Haydi gezelim dedi
Bir şey yiyelim dedi
Bir içelim dedi
Yemeği yedi
Kahveyi içti

Halkım yere bakıyo
Şarhoş gibi yürüyo
Az biraz düşünüyo
Ne yaptığını bilmiyo
Bir arpa yol almamış
Yerde bir peynir görmüş

Onu adamı ol
Bunun adam ol
Olmadı yanımda dur
Kölem olum
Yaradan yaratmış
Sana insan demiş