Bir masal anlattın, inandım sana
Dünyayı boyadın pembeye boya
Ama her şey bitti, uyandım artık
Bu sevda gemisi çoktan bir batık
Sahte bir aşk, sahte bir yüz
Gölgeler düşerken mezar taşlarına,
Rüyalar çürür toprağın altında.
Bir ses yankılanır boğuk, yalnız,
Ama dudaklar kapanmış, suskun, soğuk.
Ruhlar geçer eski isimlerle,
Verse 1
Gece iner bir evin içine sessizce,
Bir anne dua eder titreyen ellerle.
Bir baba susar, yutkunur karanlıkta,
Bir çocuk büyür korkunun gölgesinde.
Bir zamanlar güneş doğardı bize
Şimdi karanlık çöktü kalbimize
Yıktın hayalleri, savurdun küle
Döndürdün ömrümü dertli bir dile
Sözlerin silahtı, bakışın kurşun
Dar geliyor bu şehir, nefesim kesiliyor
Gittiğim her yol sanki çıkmaza giriyor
Kendimi bıraktım, senden geçemedim
Karanlık sularda yolumu seçemedim
Tut elimden, çek çıkar beni derinden
Yorgun adımlarla yürüdüm yolda
Umutlar tükendi sağda ve solda
Bir cevap aradım geçen yıllara
Bakmadım arkamda kalan yollara
Bazen bir yük biner yorgun omuza
Lambalar söndü, sokaklar dar
Gönlümde bitmez bir efkâr var
Cebimde umut, elimde kadeh
Yine mi hüsran, yine mi keder
Bir dilek tuttum, içimde saklı
Yollar ayrılsa bile kalbimde yerin var
Eski günlerden kalan tatlı bir anın var
Zaman geçse de silinmez derin izlerin
Hâlâ kulağımda çınlar o güzel sözlerin
Dost gitse de dostluk kalır her zaman
Dünya fani, her şey yalan
Var mı bizden, geri kalan?
Giden gitti, dönmez geri
Boş kalıyor, her bir yeri
Hani nerde, o gidenler?
Misafiriz bu koca handa
Bir nefeslik kısa zamanda
Çocuk olduk, koştuk kırlarda
İz bıraktık tozlu yollarda
Geldim, gördüm ve gidiyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!