Enver'in Vedası Şiiri - Mert Svo

Bir zamanlar cihana, okunan o gür ferman,
Şimdi şu dağ başında, dizinde yoktur derman.
Savruldu koca ömür, sanki tozlu bir harman,
Enver diyorlar ona; bahtı kara kahraman.

Edirne Fatihi'ydi, o genç ve mağrur Paşa,
Hasretini yazardı, şu soğuk, ıssız taşa.
Gözyaşı karışıyor, ekmeğe ve şu aşa,
Kaderin cilvesi bu, neler geldi o başa!

Turan diye çıktığı, o yol sanki bir masal,
Kırıldı tutunduğu, elindeki ince dal.
Ey talih, ey kör kader, gel de hisseni al,
Dillerde adı kaldı, gerisi hep ihtimal.

Çegan Tepesi şahit, kanı akar bu yerde,
Kapanır gözlerinden, inen o kara perde.
Sormayın hiç boşuna, o eski Enver nerde?
Ruhunu verdi Hakk'a, o şimdi son seferde.

Naciye Sultan’ına, selam edin derinden,
Bir daha şahlanmaz o, vuruldu tam yerinden.
Kurtuldu bu bedeni, dünyanın o şerrinden,
Güneş doğar ve batar... Haber gelmez erinden.