Kibriyle kaybolan belaya nazır hüzünler bilirim,
Mahallelerde sokak aralarında gizlenmiş yüzü başka semte dönmüş çocuklardır onlar...
Anlamsızca yeni trajediye göz yuman diş çürüğü rengindeki paradokslar vardır hem de
Yahut çaresizliği kendine dert edinmiş birkaç nefesi kalmış insancıklardır onlar...
Yenilgiden uzak duramayan henüz yalvaranlar mı yoksa?
Şimdiki zamanda geçmiş zamanın eklisine maruz kalan can kırıntılarıdır onlar...
Ben sadece keyfî bir söylemle son elvedada buluyorum kendimi
Yudumlarken kahve telvesinin eşsiz sıradanlığını,
Aldığım nefesler duman esaretinde...
25 EKİM 2015 PAZAR
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!