En Son Şiiri - Merve Hökelek

Gün başladı işte yine seninle,
Önce günaydın deyip hayaline
Koştum pencereye;
Belki bugün gelmişsindir diye.
Bir yanıma hayalini,
Bir yanıma umutlarımı koyup
Özlemle baktım geçmişe.
Hayalin fısıldadı kulağıma
'Geleceğim,
Mutlaka geleceğim,
Beni bekle...'
Bekledim,
Günlerce, aylarca, yıllarca
Bekledim.
Kapımı çalan yoktu,
Ama umtlarım vardı benim.
Bekledim...
Bu sefer verdiğin sözleri de aldım yanıma
Ve koştum pencereye.
Korkarak açtım perdeyi;
Ya bu sabah da yoksa diye;
Ki yoktun...
İnanamadım,
Senin sözünü tutmadığını görmek,
Yokluğuna alışmaktan bile daha zordu.
Sadece sensizlik değildi artık,
Beni hüzünlere sarıp sarmalayan.
Tutmadığın sözlerdi,
Her geçen günün ardından tükenen ümidimdi,
Gittikçe daha da uzaklaşan sesindi,
Sevgi yüklü yalan cümlelerindi.
'Ne olur beni bırakma güzel' diyen de sendin
Beni bırakıp giden de...
Bu son sabahımdı,
Artık gelsen de bişey değişmez diye
Koşmadım pencereye.
Sessizce bekledim 'en son'u
Ve göz yaşlarım kaldı içimde.
Birden son bir umut belirdi içimde,
Yüreğimin en kuytu köşesinden bir ses
Çağırıyordu beni pencereye
'Gel,
Buradayım ne olur gel' diyordu.
Bir kez daha hayal kırıklığına uğramayı göze alarak
Yüreğimi okşayan o sesi de yanıma alıp
Yürüdüm pencereye.
Bu sefer hiç korkmadan açtım perdeyi,
Nasılsa bu saatten sonra bişey değişmez diye.
Ve
İşte oradaydın,
Karşımdaydın.
Bu sefer varlığına inanamadım.
Gözlerime bakıyordun gel diye ama
Bu sefer ben gidiyordum çaresiz
Ne sana hoşgeldin diyecek son bir nefes kalmıştı içimde
Ne de sözünü tuttuğun için teşekkür edecek zamanım.
Affet benisevgilim,
Tükettiğim umutlar için,
Sevgine yalan dediğim için
Beklemekten vazgeçtiğim için
Ve kahrolası bir hastalığa yenik düştüğüm için.
Affet beni sevgilim,
Ölüm için erken ama
Çok geç kavuşmak için...