Ömrümün gün batımında, gözlerimin dinmeyen yağmurundan
kalkan son hüzün treni gelip te,
gönlünün istasyonunda mola verdiğinde,
nasıl içimde sevgi bahçesinin mor menekşelerini bırakıyorsam,
istasyonun sevgi dolu rayından, yani gönlünden, kara dumanımla
kalkıp giderken,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!