Emirhan Özcan Şiirleri - Şair Emirhan Özcan

Acılarla büyürmüş insan ben çok büyüdüm içim alev alevdi herzaman sana karşı keşke karşılıklı olsaydık mutlu olsaydık başkalarına inat deseydik dik dursaydık dimdik kimse yıkamasaydı bizi çok şeymi istemiştim bilemedim ama her seferinde aynı yerdeydim üzüntü kalp kırıklığı ve umutsuzluk tövbe ettim artık yok birdaha dedim ama biri çıktı karşıma yine kendi kafama sıkacağımı bildiğim halde yine kalbime giriceğini bildiğim o hançeri kalbime sokup orda beni bitireceğini bildiğim halde
her gecemi onu düşünmeden geçiremeyeceğimi bildiğim halde yine koştum ve sonuç gene aynı artık bıraktım saldım kendimi tekrarının olmasına karşı olan korkuyla kitledim kendimi kitli kapılar ardına artık yok benden başka kimse zaten bana benden başkası da harammış anladım keşke bu kadar acı olmasaydı kaderim kendimi bitirdiğim bir gerçeklik olmasaydı keşke bu kadar hüzün olmasaydı kadehler şifa olmasaydı bana ama artık her şey için çok geç tükenmiş bitmiş bir halde ölümü Azrail’den bile çok ister olmuştum.