Sû-i zân eyletir iblîs,
Sen bu zâna kanma gönül.
Hüsn-ü zândır en güzel his,
Sen bu histen cayma gönül.
Bir gün iki dost ile durup vakti beklerken
Dedim dosta: "Bir evliyâ ziyâreti eyleyin."
Dedi: "Yok ki âb-ı destim mübâreğe giderken."
Dedim: "Ziyârette şartı yoktur ki âb-ı destin."
Tam varırken merdivanın kıyısında durdular,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!