manzaramın umudunu eritti gölgeler ve yokluk,
umutsuz uykular umutlu rüyalar, sağım solum doldu boşluk,
sessizlik kapladı nefeslerimi, kalan dünyam sefil soluk!
ne kaldı ki geriye, olmuşum ben artık fotoğraf donuk.
işte hepsi bu..
Zamanın hiçbir anına yerleştiremediğim
tam zamanlı gözyaşlarım,
Hepsi bilemediğim sır gibi yerlerde
ben hep buradayım,
herşey gibi apayrı...
ne kadar sığlaşsa da umudum ben kulaç atmaya devam ediyorum belkilere,
gerçeğe belli etmeden hiç,
gün ayrılığa doğduğu sürece...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!