Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ben işçi,üsta ve emekçi,
Ben köylü,yarıcı,ırgatçı
Patron-ağalkar sırtımda
Onlar çalan çırpan yalancı
kutluyorum ,anlamlı,yaşamı yansıtmış kalem saygılar
gerçeği yansıtan, dizelerinize..kendi gerçeğimi yazmak istedim..yüreğinize gağlık.
Zincir...
Beni zincire vurdular.
Emek suçundan,
Gözlerimde kaldı.
Bir dilim ekmek,
Ve sigaram....
Melek Ayaz
ne yazıkki bu sistemde insanca yaşamamıza izin yok biz işçiyiz
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta