Elveda Yaresulallah Şiiri - Gökhan Öztürk 3

Güneş solgun doğdu bugün, rüzgar esmiyor,
Medine sessiz, sanki zaman geçmiyor.
Hücre-i Saadet’te bir veda telaşı,
Yüreklere düştü ümmetin gözyaşı.

​Hazreti Aişe’nin dizinde son nefes,
Misvak düştü elden, kesildi her bir ses.
"Refik-i Alâ" dedi, melekler saf tuttu,
Koca dünya o an, gülmeyi unuttu.

​Fâtıma ağlıyor, boynu bükük bir gül,
Babası fısıldadı: "Artık ağlama, gül.
Babanı üzmeyecek kederler, acılar,
Cennette dinecek bu amansız sancılar."

​Ebubekir girdi içeri, kalbi yanık,
O sadık dost ki, her anına şahit, tanık.
Alnına bir buse kondurup dedi: "Ey Yar,
Hayatın da ölümün de ne güzel, ne aşikar!"

​Ali ile Osman bir köşede hıçkırıklara boğuldu,
Ömer kılıç çekti, sanki kıyamet kuruldu.
Gözyaşları sel oldu, yüreklere kan doldu,
Cihanın en büyük gülü, o an sanki soldu.

​Bilal çıktı minareye, dili dönmüyor,
"Eşhedü..." derken feryadı dinmiyor.
Ezan yarıda kaldı, sesler boşluğa aktı,
Peygamber gidişiyle yürekleri yaktı.

Gökhan Öztürk