Elveda Şiiri - Tuncer Ölgün

Sıcacık bir yaz gibi girmiştin hayatıma,
Güneşindeydi huzur, sığınmıştım aşkına.
Nasıl oldu da döndün böyle buz gibi bir kışa?
Eridi ümitlerim, yazık oldu bu aşka.

Sanma ki isteyerek bürümdü ruhumu kar,
Her yazın arkasından mecburen gelir sonbahar.
Yoruldu dalgalarım, kıyıya vurmaktan inan,
Beni de böyle yaptı, çekip gittiğin o zaman.

Bahaneler arkası hep karanlık, hep ayaz,
Seven insan ne yapsın, kışta da yazardı yaz.
Dokunmaya kıyamadığım o eski ellerin,
Şimdi bir yabancı gibi, yüreğime dokunmaz.

Ellerim hâlâ aynı, değişen sadece zaman,
Gözlerimin ardında koptu en büyük tufan.
Mevsimler günah keçisi, suçlama rüzgarları,
İkimiz de yıkamadık içimizdeki duvarları.

Duvarlar senin olsun, ben köprüler kurmuştum,
Sırf senin kışında açmak için durmuştum.
Şimdi bir kelime etsen, neye yarar ki artık?
Ben o eski sıcaklığı, sende unuttum...

Unutmak kolay olsaydı, kalır mıydı bu yara?
Sen köprü kurarken, ben düşüyordum uçurumlara.
Sana soğuk gelen o sert esen rüzgarım,
Sönmesin diye senin ateşin, savruldu buralara.

Savrulmak bahane, kalmak bir iradeydi,
Gerçek sevgi dediğin, her fırtınaya değerdi.
Bak şimdi ikimiz de iki ayrı kutuptayız,
Mevsimi suçlama, bu aşkı bitiren senin gitmendi.

Gitmek mi zor olan, yoksa kalamamak mı orada?
Bazen veda etmek gerekir, en güzel hatıra uğruna.
Söz bitti, mevsim bitti, bak kar yağıyor üstümüze,
Yarım kalan ne varsa, emanet ettim sonbahara...