Elveda Şiiri - Can Elif

Sustuğun kadar yetimim…
Sustuğun kadar sevdasında ölen,
mezarı kendi göğsünde biriyim.

Sustuğun kadar
etim kemiğimden değil,
hayatım ruhumdan ayrılıyor.

Sustuğun kadar
damarlarımda kan değil,
vedalar dolaşıyor…

Her nefesinde biraz daha gömülüyorum
senin sustuğun gecelere.
Adını anmadığın her saniye,
bir kürek toprak daha düşüyor üzerime.

Sustuğun kadar ölüyorum…
ama ne garip;
mezar taşım bile susuyor
senin ardından.

Ve ben,
nefes almadan vedalaşıyorum hayatla;
çünkü bazı ölümler
toprağa değil,
sevdiğinin sessizliğine gömülür.