Elveda Şiiri - Servet Balıbey

Kendi gürültümden kaçıp, sustuğum bir yerdeyim,
Vakit, öyle bir an ki akrep yelkovan küsmüş
Kafamda geçmişten kalma birkaç kırık serzeniş
Pencerede yansımam, batan güneşle gitmiş

​Sahi, ne için çaba, neye harcadım sinsi
Hangi durakta kaldı, annemin hoş ninnisi
Epey uzaklaştım ben gül kokan yamacından
Uzaktan seslenen kim koşturuyor birisi

Kaçma kaçamazsın bak çöküyor karanlıklar
Bağırıyor Topraklar, uzanmış mezarlıklar
Kaçma kaçış nereye duymadın mı selayı
Seni almadan gitmez sana taktı kafayı

Memleket haritada taşındığım kabristan
Belli belirsiz kimlik tahta tabut bir vatan
ucu bucağı gizli belirsiz bir ayrılık
​İnsan diyorum ölüm ölmüşüm ben doğuştan

Kendi içimde yolcu görmediğim bir yere
Elveda dertli dünya elveda tüm dertlere
Burdan bir garip geçti önemsiz anımsanmaz
Gitmel için gelmişim doğdum artık bir kere

Dışarda kış ayazıyla titreyen ev sahibiyim
​Artık bir gölgemde yok bekleyen yok kapımda
Görüş mesafesi yok görmeden yürüyorum
gitmem gereken o yol, ayağımın altında

Sadece bir sükunet...
Öyle bir sükunet ki;
Duyduğum en gürültülü gerçek buymuş aslında.
​Anladım ki şimdi net
Dünya hayatı hasret,
bir nefeslik teneffüs bir zikirmiş ağzımda

Ve insan, yerde gezgin eceline çekilmiş
Gurbet elde yabancı yeryüzüne ekilmiş
Geldi uzak ayrılık beklenen büyük hasat
İnsan yere yabancı kalbine misafirmiş