Elim varmıyor Şiiri - Dağlar Özügüç

Sanmaki senden vazgeçtim
Adın göğsümün karanlığında çivi gibi çakılı.
Derin denizler bile şefkatine doyamadı
Bu halde umudumu mezara diri diri koyamam,
Bir tek yıldızları gördüm içimde kanayan,
Sensiz geceler yitirdiğim umutların kefenidir
Allahtan içimdeki sensizlik hatıralarla kavga etmiyor,
Aynı karanlık düzlemi kardeşçe paylaşıyor
Zaman omzuma çöken ağır bir kış gibi de gelmiyor
Ama adını andığım yerde nefesim donuyor
Kırık bir aynadan bakıyorum yokluğuna,
Her hatıra parçası çift gözüküyor
Sanki eksik bir cümlenin içinde yaşıyorum.
Noktasını koymaya elim varmıyor,
Yüzümde sen, gözlerimde yarım kalmış bir bahar.