Elifin vahdeti Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Elif’in Vahdeti

Elif misali dimdik —
Vahdaniyet, doğruluk;
Temeli sağlam bir duruş.

Sineme elif çekerim kahrımdan,
Azar yine yaralarım…
Merhametsiz yârim —
Ne olur benim
Garip hâlim?

Elif örterim üstüne,
Boş veririm sahte sevgisine;
Nazına daha fazla dayanamam,
Gayrı ahına da vahına.

Ben elifim —
Yoktur kimseye minnetim.
Her şey bende başlar,
Yaradan’ın ilk harfiyim;
Giderim tek başıma mahşere,
Dönüp bakmam ardıma.

Bir çizgi sandılar beni —
Oysa sır saklı içimde;
Her nesnenin başı elif.

Seçerler beli incesini,
Sağa yatık, boyun bükeni —
Beraberce eğiliriz önünde
Padişahlar padişahının arşında.

Eğildikçe çoğalırım
Secdede hakikate;
Sessizliğim şahittir:

Baş da O, son da O —
Elif döner yine
Vahdete.