Eleştiri(2) Şiiri - Kemal Tekir

Bir söz vardır
ayna tutar,
bir söz vardır
taş atar.

Yapıcı eleştiri
yaraya merhem gibidir:
“Burada daha dikkatli olursan
emeğin daha da parlayacak.”
Der ki:
Yanındayım.
Gelişebilirsin.

Yıkıcı eleştiri

enkaz bırakır:
“Zaten senden bu beklenirdi.”
Ne yol gösterir
ne umut bırakır.
Sadece kırar.

Bazı eleştiriler
haddini aşar,
dil büyür
vicdan küçülür:
“Sen kimsin ki bunu yapıyorsun?”
Kibir konuşur,
hakikat susar.

Gururla süslenmiş eleştiri
üstten bakar:
“Biz olsak çoktan halletmiştik.”
Bilgi değil,
ego öğretir.

Mağrur eleştiri
yüksekten atar cümleyi,
altında kalan
insandır.

Aşağılayan eleştiri
nezaketi öldürür:
“Bu kafayla bir yere varamazsın.”
Sorun davranış değildir artık,
insanın kendisi hedef olur.

Oysa
eleştiri davranışı konuşmalı,
kişiliği değil.
Hatası olan düzeltilir,
insan incitilmez.

Ama bazen
ok,
kişiye değil
kuruma atılır:
“Bu düzen çürük,
bu yapı adaletsiz.”
İşte bu
doğru yere yönelmiş eleştiridir.

Yanlış olan ise şudur:
Bir kurumu eleştirirken
içindekileri ezmek,
bir hatayı söylerken
onuru çiğnemek.

Eleştiri
ya inşa eder
ya yıkar.
Ya yükseltir
ya küçültür.
Ve unutma:
Eleştirinin aynasında
en çok
söyleyenin niyeti görünür.

Kemal Tekir
Halkın Hak kın sesi