Elbise diye Şiiri - Başak Kaya

Sen elbise diye giyersin, çiçeklenir kumaşı
Sen elbise diye giyersin
ben mevsim değiştiririm.
Omzuna düşen her dikişte
bir sabah uyanır dünya,
terzisi rüzgâr olan bir bahar
iliklenir tenine.
Kumaşın konuşur sen yürüdükçe,
iplikler hatıra taşır,
bir gülün utangaçlığı,
bir papatyanın kal umudunu edişi,
iç cebinde saklanan
suskun bir akşamüstü.
Sen giyersin,
kumaş çiçeklenir
her adımında çoğalır renk,
her nefesinde tohumlanır ışık.
Etek ucunda eski zamanlar var,
annemin sandığından kalma
bir sabır kokusu.
Yaka payında geleceğin izi,
henüz söylenmemiş bir söz
beyaz bir mendil gibi durur.
Sen elbise diye giyersin,
zaman sana yakışır,
yıllar ölçü alır belinden.
Düğmelerin ay tutulması,
geceye iliklenen sırlar;
birini çözersem kar yağar,
ötekini açsam deniz taşar.
Ben bakarım,
gözlerim iğne olur,
suskunluğumu sana dikerim
iç astarına.
Kumaş çiçeklenir
gizli bir bahçedir tenin,
dokunuldukça büyür.
Gül yaprakları sabahı çoğaltır,
menekşe gölgede öğrenir sabrı,
sardunya pencerede bekler
adını söylememi.
Sen yürürsün,
şehir sana göre kıvrılır.
Kaldırımlar ütülenir,
vitrinler aynaya dönüşür,
her bakışta bir kelebek
düşer omzundan yere.
Elbisenin dili vardır,
sen sustukça konuşur.
Akşam olur,
yıldızlar fermuarını çeker göğe.
Ay, eteğine takılır,
bir parça ışık düşer eve.
Ben geceyi katlarım,
sabaha saklarım seni
elbiseyi çıkarırsın belki
ama çiçeklenmiş kumaşı
dünya üstünden çıkaramaz.
Çünkü sen elbise diye giyersin,
kumaş çiçeklenir,
ben aşk diye seyrederim,
zaman adını öğrenir.