Elbet Şiiri - Mehmet Çiftlikli

ELBET
Dili mühürleyen o kibir dağı,
Eriyip yerlere serilir elbet.
Gönlü kuşatan o nefis ağı,
Bir gönül ehliyle yarılır elbet.

"Ben" dedikçe insan, bendi yıkılır,
Söz gümüş olsa da, ömür yakılır.
Gözdeki o perde bir gün çekilir,
Hesaplar önüne derilir elbet.

Mumun ışığına güvenme öyle,
Asıl nura sarıl, gerçeği söyle.
Bu dünya bir han, bir konak böyle,
Vakit dolunca gidilir elbet.

Gözyaşı döktüğün o kutsal toprak,
Kurusa da bir gün yeşerir yaprak.
Yeter ki aşk ile vuslata bak,
Kırılan dalların doğrulur elbet.

Hırsa kurban etme nazlı canını,
Kusurda arama sakın yanını.
Akıtma boş yere ömür kanını,
Durulan sularla yuğulur elbet.

Baykuşun konduğu virane gönül,
Zikre başlarsa bülbül olur gül.
Yeter ki sen yan, yeter ki sen kül,
Küllerden yeniden doğulur elbet.
Mehmet Çiftlikli