El Kızı Şiiri - Cengiz Kadiroğlu

Azizim,
Dünya, kör bir kuyu, görünmez dibi
Ne kovası var, ne çıkrıkta ipi

Hak teala Yusuf'a etti nasibi
Köleyken Mısır'ın oldu azizi.

Olsa da, Nemrut bir gücün sahibi
Yendi bir sineğin, hem de acizi.

Ne zulümler gördü Hak’kın Habibi
En çok kavmi yaptı zulmü, tacizi…

EL KIZI

Bıkmadan, geceler boyu her zaman
Sen çektin kahrımı, ezamı anne...
Kardeş bile çekmez bu ahir zaman
El kızı çeker mi nazımı anne,
Dinler mi nazım, niyazımı anne?

Kıştan yeni çıktık önümüz de yaz
Her yer hala soğuk dışarda ayaz,
Gitmezdi, olsaydım gönlünde biraz.
Ne bahar koydu, ne yazımı anne,
Kırdı tezenemi sazımı anne

Neyleyim bu dünya dönse saraya
Neyleyim güzeller girse sıraya
Lokman olur, dönüp gelse yaraya
Bu yüzden sakladım sızımı, anne
Bekledim gönül hırsızımı, anne

O eski sokağı yine dolaştım
Dolaştıkça derde, gama bulaştım
Onun yokluğuna sanma alıştım
Melek miydi, peri kızı mı anne?
Kesti nefesimi, hızımı anne

Bar vermeden bağı, bostanı bozdum
Bülbüle kızdım, gülistanı bozdum
Bir aşk masalını, destanı bozdum
Ayrılık, kader mi, kaza mı anne?
Yoksa, sevenlere ceza mı anne?

Doymadım, kanmadım, ne erken gitti
Nice günler bizi beklerken gitti
“Dur gitme, beni de al! ...” derken… gitti
Almadı helallik, rızamı anne
Hurdahaş etti her azamı anne

Bir masaldı sanki, sevip sevildi
Bir başka alemden, burdan değildi
Bilmem nazara mı, göze mi geldi?
Çekip gitti bir bağ bozumu anne
Savurdu dumanı, tozumu anne

Böyleymiş dünyanın meğer kuralı
Biri gider, biri kalır yaralı
Yalvardım, olmadı hiç de oralı
Büktü bileğimi, pazumu anne
Takmadı havamı, pozumu anne

Üzerinde karpuzkol elbisesi,
Yüzünde, o masum gülümsemesi
"Aceb kimin nesi, bu kimin fesi? ”
Derken, şavkı aldı gözümü anne
Sardı benliğimi, özümü anne…

Mektubumu bulmuş, kızmışlar kıza
Evde üç gün hapis, vermişler ceza
Yaşımı nedense almadın baza
Bu muydu ilk aşkın çözümü anne?
Yaktın kül altından közümü anne

Bir bulsam izini, düşsem peşine
Görünce sarılsa, bassa döşüne
Acır mı, gözümün baksa yaşına?
Döner mi, dinler mi sözümü anne?
Yalvarsam, karartsam yüzümü anne…

O gitti, sen niye gittin ardından?
Bir haber salmadın ahret yurdundan.
Söylegen oldum şu hayat derdinden,
Anlattım herkese mevzumu anne,
Olsa da, olmasa lüzumu anne…

Kalb bir cam, sırlısı, sırsızı varmış
Sır altında saklı, sızısı varmış
Bilmedim hırlısı, hırsızı varmış,
Çaldılar memede kuzumu anne,
Bozdular tadımı, tuzumu anne…

Bulduk bin bahane binbir dereden
Şükür kalktı, bela indi geriden
Kim vurdu, bu sille geldi, nereden?
Bize mi dünyanın garezi anne?
Ne kantar çeker, ne terazi anne…

O güzel günler, bak, n’oldu sonunda
Bir varmış bir yokmuş oldu sonunda
Diktiği fidanlar soldu sonunda
Kurudu vişnesi, kirazı anne,
Soldu menevşesi, nergizi anne…

Sorma bana, onun nesi mi kaldı?
Dilimde pelesenk isimi kaldı
Duvarda asılı resimi kaldı
Kaldı sandığında çeyizi anne,
Kaldı çenberinde gül izi anne…

Dedi ki… demiş ki… ordan, buradan…
Kan mı var, söyle ne geçti aradan?
Bak, ne çıktı kader denen kuradan;
Ayrılık… ölümün ikizi anne,
Bula bula buldu bir bizi anne…

Kimi yalnız kalmış çoklar içinde
Kimi benim gibi aklar içinde
Kimi derdin almış saklar içinde
Çeker tesbih tesbih bir dizi anne,
Seçer tenha yeri, sessizi anne…

Gidermiş.. Ne tahmin ettim, ne sezdim.
Deli koyun oldum, peşinden gezdim
Yollardan, vapurdan, tirenden bezdim
Dolandım dağları, denizi anne
Gezdim İstanbul, Elaziz’i anne …

Sen gittin kimseden destek kalmadı
Atılmadık çelme, köstek kalmadı
Yar'den başka murat, istek kalmadı
Dert sahibi etti dertsizi anne,
Hem de benim gibi arsızı anne…
Dert sahibi etti dertsizi anne,
Hem de benim gibi gamsızı anne…

Çekmediğim çile, gusse kalmadı
Hayattan alacak hisse kalmadı
Bir selam verecek kimse kalmadı
Kim kılacak, ölsem namazı anne?
Kim verecek, talkın va'azı anne?

Yoksa kötü günde, yoksa acında
N’olur kardaşın da olsa, bacın da
Korkarım sormaya dilim ucunda;
“Unuttu mu acep Cengiz’i anne?
Derdin ya, “unutur el gızı..” anne

“Sahi anne, unuttu mu, el kızı? ''
Unuttu mu, Kadiroğlu Cengiz’i? ”