Biz seninle
mutluluğu bölüşmeyi bildik,
acıya sıra gelince
ikimiz de sustuk.
Ağlamayı, gülmeyi, öfkeyi
aynı masaya koyduk,
bütün duygular
üstümüze devrildi.
Kimsenin anlayamayacağı
bir hikâyeydik;
hatalarımızla, günahlarımızla,
birbirimize benzeyen yaralarımızla.
Ben kalmayı becerdim,
sen sevmeyi değil.
Hayatı
ne güzel harcadık.
Uğruna kaç şiir yazdım,
sen bana kaç gece yaktın
saymadık.
Geceleri gündüze ekledik,
sabahları
eksik uyandık.
Saatlerce kavga ettik,
sanki dünya
ancak o zaman dönüyordu.
Biz seninle
her şeyi yıktık.
Geri dönmez yolları
ezbere öğrendik.
Ama biz
birbirimizin sonunu
baştan biliyorduk.
Aynı uçurumdan
el ele düştük
ve hâlâ
beraber demeye devam ettik.
Kayıt Tarihi : 5.2.2026 01:58:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!