Eksilmeye Bağlı Şiiri - Okan Kobatan

Gecenin tam ortasında bir ses düşüyor içime.
Kime ait bilmiyorum, ama;
Sanki dalgalar vurur ya kalbinin kıyısına,
Her geri çekilişte biraz daha eksilirsin gibi hani...

İşte öyle bir ses gidip geliyor içimde..

Kendi gölgenin içinde yürürken,
Adımların bile seni bırakacakmış gibi gelir ya hani..

Öyle...

Bir an duruyor her şey;
çok kısa—

Sonra nedensiz bir sıcaklık,
çabuk unutulan bir gülüş kalıyor havada.
Tutunmak gibi değil…
Daha çok, eline değip kaçan bir şeyin izi.

Bir adım atıyorum;
yere değdiğini tam hissetmiyorum.
Bir çizik gibi kayıyor içimden geçen ses,
bazen uzuyor,
bazen kesiliyor,
hiç haber vermeden.

Birden bir şey daralıyor içimde,
adı yok, biçimi yok—
sadece oluyor.

Sonra,
aynı yerden hafif bir esinti geçiyor;
hangi duygunun ardından geldiğini bilmiyorum
ve bu umurumda bile olmuyor o an.

Bir bakıyorum
gölge büyümüş,
bir bakıyorum
küçülmüş,
aynı yerde duruyorum oysa.

Sanki içim
bir anda açılıp
bir anda kapanıyor—
sebep yok,
sebep aramak da aklıma gelmiyor.

Ve bütün bunlar olup biterken,
Haber vermeden geçip gidiyor;

İçimdeki "kederli ve saplantılı yalnışlık.."