Eksiliş Şiiri - Ömer Ekinci Micingirt

İnsan, azar azar azalıyor hayattan,
Kabuğuna çekilir gidenin arkasından.
Birer birer, yaprak yaprak savrulurlar,
Bir sızı yerleşir, yurt edinir bağrında.

​Önce ana göçer... Yıkılır o dağ,
Şefkatin, sığınağın, bebek bakışlın;
Toprağa düşer sessiz, aniden.
Sonra yakın bir akraba, bir tanıdık...
Her giden yürekten bir parça alır gider.

​Dostlar eksilir azar azar çevreden,
Anılar kalır kavurucu, bir de derin sessizlik.
Sonra göz nuru kızın duvak ile uçar yuvadan,
O an ruhunu sarar dondurucu soğuk kimsesizlik.

​Ardından oğullar da sıra sıra düşer
Yollara; bir hüzün darbesi daha yersin.
Dostun yalnızlığındır artık suratındaki çizgiler,
Anlarsın; ölüm bir kez değil, birçok kez sıra sıra;
İnsan hasret ve hazanla biraz daha ölür, eksilir.

​Hüznün durağına yanaşırken gemi,
Gidenlerin ardından mahzun mahzun,
Susarak tamamlarız derin özlemi.
Hayaller hercümerç, umut bâki;
Azar azar ölüyoruz vesselam.