Eksik şeyler Şiiri - Tarık Ağalar

Şurda oturmuş kendime televizyon izliyorum,
Bir susun diye bağırdı babam.
Bir susun!
Sesiniz vicdanımı rahatsız eden,
beni sinirlendiren şeylerle yankılanıyor.
O gün içimizden konuşmayı
Ve
Baban bile olsa vicdanına dokunduğunda,
Her insanın sesini kısmak isteyeceğini ÖĞRENDİK.
Dünyanın köhnemiş sevgilerine,
Epik iğrençliklerine,
Lirik bir ritimle büyüttüğü karamsarlığına,
Epistemik bir kisveye bürünmüş cahilliğine,
Ve beni bülbül gibi öttüren acılarına,
Bir kafa selamı vererek geçip gidiyorum.
En önce babamı,
Hayır aslında babamdan önce annemi,
Sonra kendimi affedip bir Gönül'e sığınıyorum.
Destur isteyerek,
Başımı eğerek,
Tam bir tevazzu ile çalacağım bir kapı görmek istiyorum rüyamda.
Rüyalarıma girecek kadar susamak istediğim,
Beni benliğimden edecek bir aşka,
Kanat çırpmak istiyorum.
Elin memleketinde gurbetçi,
Kendi memleketinde yabancı damgası yemiş,
İçine işlemiş,
Hücrelerine yayılmış dertlerin arka bahçesi kalbim.
Ben bu kalple seni istemeye utanıyorum.
Senki vicdanını aykırı seslere kapatmış,
Rahvan koşan atlar gibi,
Bencillik ovalarına uçar gibi gidiyorsun.
Ben yara bere içindeki çocukluğumun
Ağırlığını taşıyan kalbimle,
Sana sevgi ilan etmeyi zül addediyorum.
İçimdeki büyükler tarafından durmadan azarlanan içimdeki çocuğun,
Tertemiz duygularını,
Cekimserligini,
Köşeye sinmişligini,
Senin saplantılı duygusuzluguna oyuncak edemem.
Herkesten uzaklaşmak isteyip,
Sana yakınlaşmak isteyen benliğimden şikayetçiyim.
Pagan zamanlardan miras kalan kibrine
Malzeme etmek istemiyorum hislerimi.
Şimdilerde Kazan kaldıran yüreğime,
Aklimla Karşı bir baskın yapıp ,
Seni tarihin arka odalarında tartışmaya açık,
Yorumlarda olağanlaşan,
Kamuya açık,
Herhangi bir olaya dönüştürmek arzusundayim.
Kemter bir kul olman için gösterdiğim çabamin hatrina,
Elime aldığım kalemimin gözlerinden öperek yerine koyuyorum.
Annemden kalan eksikliğimden,
Babamdan kalan suskunlugumdan,
Senden kalan hayal kırıklığından;
Yüceler yücesi Allah'a sığınarak gidiyorum..