Eksik miras Şiiri - Ahmet Gürkan

Emek, avuçlarında bir yangın gibi kalır,
Sen serptikçe yeşersin istersin kıraç topraklar.
Uykundan çalıp ömrüne kattığın o yıllar,
Bir rüzgâr eser de, senden habersiz dağılır.

​Ne bir teşekkür sığar gidilen yollara,
Ne de bir gölge olur diktiğin ağaçlar.
İnsan en çok, en güvendiği dallara
Tutunurken anlar; meğer soğukmuş kışlar.
​
Yine de eksilmesin kalbindeki o asalet,
Vefa senin yükün, varsın bilmesin eller.
En büyük teselli, kendine ettiğin emanet;
Sen doğru durdukça, elbet durulur yeller.