Eksik Kalarak Şiiri - Mustafa Alp

ben sensiz kimse değilim.
bunu sana bir zamanlar fısıldamıştım,
bir sevda itirafı gibi.
oysa şimdi anlıyorum.
o cümle bir aşk değil,
yavaş yavaş çöken bir dünyanın
ilk çatlağıymış.

sen gidince
gökyüzü yerinde kaldı belki,
şehirler uyandı,
insanlar sabah kahvelerini içti.

ama benim içimde
bir şey tamamen sustu.

bir kuyu düşün,
dibi görünmeyen,
suyu karanlık,
ve içine ne söylersen söyle
geri dönmeyen bir yankı.

işte kalbim
sen gittikten sonra
o kuyuya dönüştü.

ben sensiz kimse değilim.
çünkü sen
yalnızca sevdiğim biri değildin.
sen benim
dünyayı anlamlandırma şeklimdin.

bir insan gider
ve her şey yıkılır mı?

evet.
bazen bir insan
bütün evrenden daha ağırdır.

şimdi geceleri
penceremin önünde oturuyorum.
şehir uyuyor.
ama benim içimde
uyuyamayan bir şey var.

hatıraların
duvarlardan sızan nem gibi.
ne kadar silsem
geri geliyor.

ve bazen düşünüyorum.
insan birini gerçekten unutur mu
yoksa sadece
yokluğuna alışmayı mı öğrenir?

ben alışamadım.

lalbim hala
senin adını taşıyan eski bir saat gibi.
çalışıyor belki
ama zamanı doğru göstermiyor.

çünkü sen gidince
zaman da kırıldı.

ben sensiz kimse değilim.

bir kütüphanenin ortasında
yanmış bir kitap gibiyim şimdi.
sayfalarım var
ama hikayem yarım.

rüzgar esiyor içimde,
karanlık ağırlaşıyor,
ve bazen
insanın kendi kalbi bile
ona yabancı gelebiliyormuş.

bunu senden sonra öğrendim.

eğer bir gün
bu şehir tamamen susarsa,
ve gece bütün ışıkları yutarsa,
bil ki o karanlığın içinde
bir yerde ben olacağım.

sessizce oturmuş,
ellerim boşlukta,
gözlerim uzak bir anıda.

çünkü bazı insanlar
hayattan gitmez.

onlar
insanın içinde kalır.

bir yara gibi.
bir gölge gibi.
bir isim gibi.

ve ben
o isimle yaşamayı öğrenemeyen
son hatıra gibiyim.

ben sensiz kimse değilim.
ama belki de
insan bazen
tam da bu yüzden
var olmaya devam eder.

eksik kalarak.