Eksik Bahar Şiiri - Emrullah Çelik

Bu soğukluk annemin sarılması,
Tenime değerdi, içim ısınmazdı.
Gözünde saklıydı sevda yarısı,
Sevgi konuşmazdı, sessiz kalırdı.

Başımı koyardım yorgun dizine,
Kalbi atardı da bana uzaktı.
Bir ince mesafe girerdi yine,
Şefkat var idi de sanki kısaydı.

Sessiz göğsüne yaslanırdım ben,
Sevgi var gibiydi, lâkin yorgun.
Bir sıcaklık düşerdi yüzüme,
İçimdeki kışa değmezdi hiç gün.

Ellerini tutmak isterdim uzun,
“Biraz daha kal” derdi içimdeki hâl.
Çocuk yüreğimde büyürdü hüzün,
Sıcak bir kelime düşmezdi hiç dalından.

Gözleri bakardı derin derine,
Çok sevmiş de yorulmuş gibiydi.
Bir söz titrerdi ince diline,
Yarım kalmış eski bir türküydü.

Sarılışı vardı, eksik değildi,
Ama aceleydi geçerdi içimden.
Sevgi oradaydı, inkâr değildi,
Dinlenir gibiydi uzak bir yerden.

Şimdi biri sarılınca bana,
İçimde ürkek bir bekleyiş var.
Isınmak isterim yana yana,
Kış değil üşüten, eksik bahar.