Efsane Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Bir çatırtı oldu;
Kaya gibi dağ ikiye yarıldı;
Yanal atılımlıydı.

Yarıktan aşağıya düştü insanlar;
O güzel insanlar.

Zaman ve su birlikte aktı;
Aktıkça derin bir vadi oluştu.

Al al oldu sarp duvarları.

İzin; yalnızca su ve zamanın akışınaydı.

Doğa, bu sefer;
Aldı eline ucu püsküllü fırçayı;
Rüzgârı arkasına;
Basınçlı suyu yardımına;
Taşları da selin akışına;
Boyadı iki yanı;
Kızılın her tonuna.

Gün geldi;
Yaslar, zamana yenildi.
Döndüler;
Yaşamın olağan akışına.

Hapsolan gün ışıkları;
Çabuk sıkılıyorlardı aşağıda;
Tez bırakıyorlardı, dar gökyüzünü;
Koyu mavi gecenin;
Parıldayan yıldızlarına.

Koşullar çok kısıtlı;
Ama herkes orada mutluydu.

Sular aktı durdu;
Vadi, oldu sana bir kanyon.

Unutulunca çatırtının uğultusu;
Herkes kanyonu;
Suyun akışına yordu.

Marşlar söylüyor;
Islıklar çalıyordu gençler;
Vadi boyunca;
Yankılanan kayalıklara.

En çok da yıldızlar mutluydu;
Oyunun ana öğesi olduklarına.
Sayıldılar;
Gecelerce yarışan çocuklarca.

Yıllar aktı;
İçine kapalı bir topluluk oldular.

Üç bin yıl sonra;
Bir şelaleden aşağıya aktılar.

Hiçbir şey olmamış gibi;
Diğer insanların arasına karıştılar.

Birkaç kez denediler;
O güzel kanyonu anlatmayı.

Baktılar ki;
Sonunda kavuştukları insanlar;
Gerçeklerle değil;
Efsanelere göre düzenliyorlar yaşamlarını;
Bir efsane de biz yaratmayalım;
Dediler ve sustular.