Eflal'e Şiirler Şiiri - Ferit Çalış

EFLAL’İİMMM
Senin o güneş ışıklı, bahar kokulu gözlerinden mahrum kalmaktan öyle korkuyorum ki…
O gözlerine saatlerce bakmalıyım; ancak o zaman ne hissettiğimi anlatabilirim. Ama bir yandan da sana yazmalıyım; seni yüreğimin sesinden mahrum bırakmamalıyım diye düşünüyorum.
Ayrılışımızdan sonra damağımda garip bir tat kalıyor. İşte bu yüzden eflalim… Sana yazarken, telefonla konuşurken, mesajlaşırken öyle içli bir çocuğa dönüşüyorum ki; durmadan nazlanmak, sızlanmak istiyorum. Güneşte, denizin sonunda mavi bir duman gibi gözümde tütüyorsun. Oysa ben seni bir hayal gibi değil; sahiden kalbimde, aklımda görmek istiyorum. Çünkü sen buradasın, bu ülkedesin; etinle, kemiğinle… Kırmızı ağzınla, kocaman gözlerinle.
Okyanus kalpli eflal’iimmm, kalbini dalgalandırma sakın. Sen var git, mehtap uyanmadan güne merhaba de; ben de bu güzel okyanusta bir yelkenli gibi sarhoş olup sahillere vurayım.
Yorgunum eflal’iimm… Çürümüş sulardan, yalanın ve ahmaklığın bataklığından geçtim; adam boyu sazlıklarda kaybolmadan. İzinle, sularında arınıp biraz dinleneyim. Anlayacağın, bu yolculukta ne senin beyaz dişlerinde ezilen üzümlere doyabildim, ne de ilkbahar sabahına benzeyen yatağına.
Şairin dediği gibi;
Ben senin için bir kuş kolaylığıyla ölmeye de, bin yıl yaşamaya da varım.
Elleri küçük sevgilim… Keşke kendimi kalbinde, gönlünde görebilseydim. Bu gece bütün endamınla aklıma gel. Yeni yıl aşkı seni bekliyor. En büyük ustaların şiirlerini senin için besteledim. İzin ver, gönlüne gireyim.
Ne büyük övünç seni sevmek…
Ferit’in Kadını.