Efkârım Şiiri - Ahmet Yanıt

Her gün defalarca sabrımı yoklar,
Gölgem olur, peşimde koşar efkârım...
Bir nefes misali usulca dolar,
Şu garip gönlümden taşar efkârım...

Neşeyi kapımdan içeri sokmaz,
Nasıl bir gaddardır, zulümden bıkmaz.
Ezdikçe ezer de hiç sesim çıkmaz,
Kendi bile buna, şaşar efkârım...

Yalnız keder düştü, bak, hasatıma,
Yetişen olmuyor ki imdâdıma.
Nispet yapar gibi bu feryâdıma,
Büyür, yedi arşı aşar efkârım...

Gülüşün hayali inmez yüzüme,
Mutluluk hiç değmez kısık sözüme.
Yoldaş olmuş sanki hazin ömrüme,
Benimle beraber yaşar efkârım...