Efil Efil Şiiri - Mevlüde Düzdaş

Mevlüde Düzdaş
32

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Efil Efil

Efil Efil
Bir istanbul özlemi duman duman başımda
sakin sessiz görūnen egenin kumsalinda
şenleniyor gözlerim ruh asi dinlemiyor
dize dize nağmeler dil şarkı söylemiyor

vedalar ūzer beni gizliyorum annemden
her sabah uyanıpta dertleşirken zeyneple
o kūçūcūk yūreği sarmalanmış kederle
umudum duvarları yıkılıyor gūnūme

ya babamda ölūrse diyorsunya sen bana
acımasız ayberksler çarpıyorlar dūnyama
ah kūçūgūm dertlerin bana gelsin diyorum
bal koysamda soframa inan zehir yiyorum

sağım solum arsenik ne diyebilirim sana
Dinle bak bebeğim bu dūnya uymaz bana
Gidiyorken yanımdan bıraktığın kederle
efil efil yanıyor yūreğim dertlerinle

sohbet ederken senle eşitledim yaşımı
ellerimde hūzūn var okşayamam saçını
yorgun kırgın halimle inanki bitabım ben
Taşıyamaz oldum bu dert görmūş başımı
M..dŪZTAŞ

Mevlüde Düzdaş
Kayıt Tarihi : 12.7.2019 02:34:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!