Efendim Şiiri - Kemal Karabacak

Direkleri vardır kubbelerin, O Sen’din
Mimarları vardır minarelerin, O Sen’din
Büyükleri vardır şehirlerin, O Sen’din
Efendimin varisi, Sendin efendim O Sen’din

Sevenlerin, yedi ocak’ ta öksüz kaldı
Yozgat’lı Sen’le, sanki bir ağaçla daldı
Karlar altında ayazda yandım, yandı
Yandıran, sendin efendim O Sen’din

Şehzade Ahmed’dir deden, soyun
Orta boylu, Nur yüzlü Halim’di huyun
Kandırır, yananları cami’den akan suyun
Can suyum, sendin efendim, O Sen’din

Arar hasretle yokluğunu, gözler
Hayra davetti, sarf ettiğin sözler
Ayrılığınla yandı, sinedeki közler
Sinedeki közüm, sendin efendim, O Sen’din

Ömür bu gelirde geçer, kalmaz kimseye
Nasihatinden alırdık, ne düşerse hisseye
Emanetmiş ruhun cesede, doksan altı seneye
İkibin ikide giden, sendin efendim, O Sen’din

Vuslat bize ayrılık, sana ise şeb-i arus’tur
Halin, Halveti, Kadiri, Nakşiye mahsustur
Âşık Kemali acizinede yap diye, bir düstur
Veren, AHMED’din efendim, O Sen’din