Ey bahtına yol düşen
Senden ırak duran devran
Yürür yüreğinde sonsuza
Ansızın acıtır her varoluşunda
Soluklanmadan
Solukla sınanmadan asla
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




hayli manidar. doğru bildiğin herşey seni sürükler çıkarır bulunduğun dar güzergahlardan sessiz adımlarla özüne akar zamanın nehri.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta