Ebedi Bahar Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûf ...

Ebedi Bahar
Senin aşkın düştü kalbime,
bir fidan gibi, sessiz ve derin.
Her dalında umut, her yaprağında sabır var;
büyüdü, gelişti, içimde kök saldı.
Dünyadaki tüm renkler soldu gittiğinde,
senin varlığın, ruhumda bahar oldu.
Gül bahçesi gibi açtı her düşüncem,
her ziyaretimde bir gül, senin yüzüne armağan.
Merhametin ve vicdanın,
ışığın ve zekân,
her adımında dünyayı güzelleştirirken
ben sessizce seni sevdim,
Mevlânâ ve Yunus Emre gibi,
karşılık beklemeden, ebedi bir sevda ile.
Sen bana hayır derken ağladın,
ve kalbimde bir kıvılcım düştü;
güvenin, nezaketin, sessiz sınırların
beni hem bağladı hem olgunlaştırdı.
Acım büyük, evlat acısı gibi ağır,
gözlerim geceleri yıldızsız görüyor,
ama bu acı, aşkın kutsallığını gölgelemiyor.
Çünkü hakiki sevgi, karşılık bulmasa da kutsaldır,
ve ben, zamanla ya da mekânla sınırlı değil,
saf bir aşkla seni sevmeye devam edeceğim.
Eğer bir gün sonsuzlukta karşılaşsak,
ahirette kavuşsak,
ya da dünyanın renkleri yeniden açsa,
bil ki bu fidan, bu gül bahçesi,
hep seninle, hep senin adına büyüdü.
Ve ben bilirim, Üftade…
senin aşkınla yaşamak,
her kaybın ve her acının üstünde,
ebedi bir bahar gibi içimde var olmaya devam edecek.