Şiirde yazmıyorum artık,
Mısralara da küstüm.
Çünkü duygularımı kaybettim.
Önceleri seviyor, seviliyordum,
Şimdiyse yalnızca seviyorum,
Sevilmeyi kaybettim...
Karşılıksız kalınca duygular,
Gücünü kaybediyor insan,
Ne yapacağını bilemiyorsun.
Dedim ya, ne yapacağını şaşırıyor insan,
Ne yapacağını bilmiyorsun...
Artık hiçbirşey yazamıyorum,
Duygularımı kaybettim.
Ya kelimeler bana küstü,
Ya da ben konuşmayı, yazmayı unuttum.
Hiçbirşey gelmiyor aklıma,
Galiba duygularım da öldü.
Belki de ruhumdu ölen, bilemiyorum...
Kapkaranlık bir dünyada,
Kapkara bir hayatı yaşıyor gibiyim...
Bilemiyorum, hiçbir şey bilmiyorum
Söz veriyorum!
Artık kimseye seni seviyorum demeyeceğim.
Çünkü o cümleyi söylediğin an, o sözün esiri oluyorsun.
Ve karşındaki ruhsuz, duygusuz, sevdadan anlamayan biriyse
Onun elinde bir oyuncak gibi hırpalanıyorsun...
Kayıt Tarihi : 11.2.2007 07:27:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!