Duvar Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Bir duvar içinde kaybolmuşum, bedenimin üzerine dökülmüş betonlardan sesim duyulmuyor kimse yok mu diye bağırıyorum
kulaklarımda çınlayan yalnızlığın paslı çivileriyle,
adımı unutan sokaklar üstüme kapanıyor bir bir,
göğsümde büyüyen karanlık, bir moloz yığını gibi nefesimi eziyor;
ben hayata değil, hayat bana sırtını dönmüş sanki,
ellerim göğe uzanıyor ama gök de yıkılmış,
dizlerimin titremesinden bir dua düşüyor yere,
kimse eğilip almıyor, kimse görmüyor.

Taşlar konuşuyor artık, insanlar suskun,
bir kalbin kırılma sesi bu kadar mı derin olur,
her çarpıntı bir enkaz, her anı bir göçük,
annelerin ninnileri bile ulaşmıyor kulağıma,
zamana çarpa çarpa kanıyor anılarım,
adım bir toz bulutu, yüzüm silinmiş bir fotoğraf,
ben buradayım diye haykırıyorum,
sesim kendi içimde boğuluyor.

Bir zamanlar umut dediğim şey,
avuçlarımda eriyen ılık bir kardır şimdi,
gözlerimden düşen her damla
bir evin daha çatısını çökertiyor içimde,
sevdiklerimin adları kırık bir cam gibi
dilimde kesiliyor, konuşamıyorum,
suskunluğumdan bir çığ kopuyor,
duyan yok, duran yok.

Gökyüzü beni terk etti belki,
belki de ben gökyüzünü çok sevdim diye cezalandırıldım,
kalbimden geçen her yol kapalı,
her kapının ardında başka bir veda,
omuzlarımda dünyanın ağırlığı değil,
insanların unutuşu var,
en ağır yük bu:
hatırlanmamak, çağrılmamak, sorulmamak.

Ey karanlık, biraz açıl,
bir mumluk yer bırak bana,
gözyaşlarım bir nehir oldu,
ama hiçbir kıyıya varmıyor,
eğer bu bir sınavsa çok yoruldum,
eğer bu bir ceza ise suçu bilmiyorum,
sadece yaşamak istemiştim,
sadece sevilmek.

Ve şimdi son bir kez daha bağırıyorum,
boğazımdan değil, yıkılmış kalbimden,
bir ses arıyorum, bir nefes, bir el,
adımı söyleyecek bir insan,
duvarlar yıkılsın diye değil,
ben yıkılmayayım diye,
çünkü insan en çok
sesini duyan olmadığında ölür.

Kenan GÜÇ