Düştüm Bu Yola Şiiri - Sadık Kocabaş

DÜŞTÜM BU YOLA
Gönül bir kafestir, çırpınır durur
Nefsimin elinden yoruldum geldim.
Hasretin ateşi bağrıma vurur
Bir ışık bekleyip düştüm Hünkarım.

Dervişim diyemem, hırkam yok benim
Göldeyim damlayım, arkam yok benim.
Alimlik taslamam, fırkam yok benim
Cahilce boynumu büktüm Hünkarım.

Arifler katında sözüm dar gelir
Dünya malı bana inan ar gelir.
Geniş yeryüzü de artık dar gelir
Menzili şaşırıp düştüm Hünkarım.

Hünkarım el ver de dermanım olsun
Kırık şu aynama bir nûrun dolsun.
İsterse bu canım kapında solsun
Eşiğe başımı koydum Hünkarım.

Hâlâ bir noksanlık seziyor özüm
Yalanla dolanla kalmadı gözüm.
Dinle mürşidim bu benim son sözüm
Nârdan geçip nura düştüm Hünkarım.

Kalemsiz Şair'im, sustum ve bittim
Kendi benliğimi çöle fırlattım.
Seni bulmak için her şeyi sattım
Teslimiyet bağına düştüm Hünkarım.